Wylew – śmierć: szacuje się, iż śmiertelność w wyniku udaru lub powikłań dochodzi do choćby 50%. Wczesne rozpoznanie choroby znacząco zwiększa szansę na powrót do pełnej lub częściowej sprawności. Wylew – objawy krwotoku mózgowego. Każdy udar stanowi zagrożenie dla życia, dlatego tak ważna jest wczesna interwencja. To może się zdarzyć. Powszechnie udar kojarzy się z osobami starszymi. Ale około 5 proc. pacjentów, którzy z udarem trafiają do szpitali w Polsce, to młodzi i bardzo młodzi ludzie – nawet dwudziesto- i trzydziestolatkowie. Znany, a czasem budzący kontrowersje dziennikarz Michał Figurski udar przeżył krótko po 40-tce. Udar krwotoczny występuje znacznie rzadziej niż udar niedokrwienny, bo stanowi ok. 15% wszystkich przypadków udarów mózgu. Wylew przebiega gwałtownie i stanowi zagrożenie życia. Udar lewej półkuli mózgu. Udar mózgu jest nagłym zaburzeniem krążenia krwi w mózgu o charakterze miejscowym. Zaburzenia mogą być spowodowane zarówno przez wylew krwi do mózgu, czym charakteryzuje się udar krwotoczny, jak i przez skrzep, który płynąc wraz z krwią dociera do mózgu, co z kolei jest główną przyczyną powstania Udar krwotocznego (wylew krwi do mózgu) jest wynikiem przerwania struktur naczyń krwionośnych. Jego bezpośrednią przyczyną może być pęknięcie tętniaka lub nadciśnienie tętnicze. Konsekwencją wylewu krwi do mózgu jest zniszczenie okolicznych tkanek, co jest stanem zagrażającym zdrowiu i życiu człowieka. W zależności od obszaru krwawienia wylew może dawać różne objawy, m Udar krwotoczny. Jak nazwa wskazuje udar krwotoczny jest wynikiem krwawienia, dokładnie krwawienia wewnątrzczaszkowego. Objawy jednak wynikają z ucisku krwiaka na tkankę nerwą mózgu, a co za tym idzie – ze zmniejszenia dopływu krwi odżywiającej mózg, a także podwyższenia ciśnienia śródczaszkowego. . Fot: psdesign1 / Wylew krwi do mózgu jest wynikiem przerwania struktur naczyń krwionośnych. Jego bezpośrednią przyczyną może być pęknięcie tętniaka lub nadciśnienie tętnicze. Konsekwencją wylewu krwi do mózgu jest zniszczenie okolicznych tkanek, co jest stanem zagrażającym zdrowiu i życiu człowieka. W zależności od obszaru krwawienia wylew może dawać różne objawy, intensywny ból głowy, drgawki, nudności i wymioty, a nawet utratę świadomości. Wylew krwi do mózgu w fachowej terminologii medycznej określany jest mianem krwotoku śródczaszkowego. Tuż obok zawału mózgu (udaru niedokrwiennego) i krwawienia podpajęczynówkowego jest jednym z najczęstszych typów udaru mózgu. Prawdopodobieństwo jego wystąpienia zwiększa się wraz z wiekiem. Zobacz film: Skąd się bierze udar mózgu? Źródło: 36,6 Przyczyny wylewu krwi do mózgu Wylew krwi do mózgu, nazywany również krwotokiem śródczaszkowym i śródmózgowym, jest jednym z najpowszechniejszych rodzajów udaru mózgu. Wśród jego przyczyn należy wskazać przede wszystkim na tętniaka mózgu, który nieleczony, pęka, doprowadzając w ten sposób do wylewu krwi do mózgu. Częstym podłożem krwotoku śródczaszkowego jest również nadciśnienie tętnicze. Warto wspomnieć także o: urazach głowy, infekcjach mózgu, zaburzeniach krzepliwości krwi nieprawidłowej budowie naczyń krwionośnych (malformacji). Ryzyko wystąpienia krwotoku śródczaszkowego zwiększa się wraz z wiekiem. Osobami najbardziej obciążonymi są mężczyźni po 55. roku życia. Nie bez znaczenia są także czynniki genetyczne - prawdopodobieństwo wylewu krwi do mózgu zwiększa się u osoby, której najbliższa rodzina doświadczyła takiego stanu. Wśród innych czynników ryzyka warto wymienić także: choroby serca (w tym przede wszystkim migotanie przedsionków), cukrzycę, choroby naczyniowe, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, otyłość, dnę moczanową, choroby tarczycy, przyjmowanie narkotyków (w tym głównie: amfetaminy i kokainy) oraz przyjmowanie antykoncepcji hormonalnej. Objawy krwawienia śródczaszkowego - jak rozpoznać wylew krwi do mózgu? Objawy udaru krwotocznego uzależnione są przede wszystkim od obszaru mózgu dotkniętego krwawieniem. Pierwszym symptomem wylewu krwi jest nagły i intensywny ból głowy. Jednak w niektórych przypadkach udar krwotoczny może przebiegać całkowicie bezboleśnie, dlatego nie należy bagatelizować innych objawów. Wśród najczęstszych symptomów wylewu krwi do mózgu można wymienić: niedowład (a niekiedy nawet paraliż) połowy ciała, często pojawiający się tuż po intensywnym wysiłku fizycznym, bezpośrednio po przebudzeniu się lub wystąpieniu sytuacji stresogennej, osłabienie mięśniowe całego ciała, problemy z poruszaniem się i koordynacją ruchową, zaburzenia widzenia, w tym często podwójne widzenie, majaczenie i utratę świadomości, napad padaczkowy, nudności i wymioty, problemy z mówieniem i zrozumieniem. Zwykle po kilkunastu minutach od pojawienia się pierwszych objawów dochodzi do utraty przytomności. W takim wypadku należy szybko przeciwdziałać, ponieważ jest to stan bezpośrednio zagrażający życiu. Bardzo często po wystąpieniu pierwszych objawów dochodzi do utraty przytomności. Pomoc w takiej sytuacji powinna być jak najszybsza, ponieważ jest to stan zagrożenia życia, a ponad to wczesna interwencja może zapobiec trwałym powikłaniom neurologicznym. Rozpoznanie wylewu krwi do mózgu W przypadku udaru mózgu podstawowym aspektem jest rozpoznanie jego rodzaju i natychmiastowe wdrożenie leczenia. W tym celu wykonuje się pomiar ciśnienia tętniczego, oraz angiografię tomografii komputerowej, niekiedy (w trudnych do zdiagnozowania przypadkach) wykonuje się również angiografię rezonansu magnetycznego. W przypadku wylewu krwi do mózgu w badaniach tych uwidacznia się obszar mózgu, dotknięty krwotokiem. Pierwsza pomoc przy wylewie krwi do mózgu Wylew krwi do mózgu jest stanem bezpośrednio zagrażającym życiu, dlatego też należy jak najszybciej podjąć działania, mające na celu pomóc choremu. Podstawą w udzieleniu pierwszej pomocy osobie, która ma udar krwotoczny, jest przewiezienie jej do szpitala lub zadzwonienie po karetkę pogotowia ratunkowego. Czekając na oddział ratowników medycznych, należy ułożyć chorego w pozycji bezpiecznej ustalonej. Zapobiegnie ona ewentualnemu zachłyśnięciu się wymiocinami. Ponadto należy czuwać nad poszkodowanym i monitorować jego funkcje życiowe. W przypadku ich ustania konieczne jest rozpoczęcie resuscytacji. Zobacz film: Przyczyny pęknięcia naczyń krwionośnych w mózgu. Źródło: Dzień Dobry TVN Leczenie udaru krwotocznego (wylewu krwi do mózgu) Rodzaj leczenia udaru krwotocznego uzależniony jest od obszaru mózgu dotkniętego krwawieniem. Bardzo rzadko zachodzi potrzeba klasycznego leczenia operacyjnego z trepanacją czaszki. Zazwyczaj stosuje się leczenie ogólne i swoiste, przy wdrażaniu którego uwzględniane są współistniejące choroby układu krwionośnego i naczyniowego. Ewentualna farmakoterapia zapobiega wystąpieniu obrzęku mózgu i wzrostowi ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto bardzo ważne jest: monitorowanie czynności życiowych i ciśnienia tętniczego (nie powinno być ono ani zbyt niskie, ani zbyt wysokie). Przy udarze krwotocznym mózgu rokowania uzależnione są od rozległości krwotoku oraz szybkości podjętych działań leczniczych. Po wystąpieniu wylewu należy podjąć działania profilaktyczne, które zminimalizują ryzyko wystąpienia kolejnego udaru mózgu. Zobacz film: Operacja wady serca jednokomorowego. Źródło: 36,6 Przez Gość agnes Witam. Od dzieciństwa miałam czasami *blokadę* w nogach kiedy wchodziłam po schodach, biegałam. Kilka razy się wywaliłam, kiedy noga mi zblokowała się przy zgięciu. Ale ogólnie był spokój. Teraz mam 24 lata. Od kilku miesięcy drętwieją i sztywnieją mi mięśnie głównie rąk i nóg. Znów mam te *zblokowania* w dłoniach, nogach, rękach. Jak wstaje z krzesła to automatycznie nogi mi prostują się i staję na palcach oraz są takie sztywne – mija zazwyczaj po kilku krokach. Bardzo często mam tzw. rękę położnika (dowiedziałam się o tym jak pokazałam lekarzowi rodzinnemu wygięcie mojej ręki). Z trudem odkręcam butelki, słoiki, mam problemy z chwytem, zaciśnięciem dłoni, bo się blokuje i układa właśnie w tę rękę położnika. Czasem bóle głowy, które są mniejsze jak pochylę czoło i je na czymś oprę. Zaciskanie zębów. Drganie powieki jakby tam jakiś robak siedział. Zmęczenie, czasem zdrętwienie pleców. I ból w klatce piersiowej. Dziś właśnie wstałam z dość mocnym bólem na wysokości mostka, który rozchodził się trochę na boki. Nie jestem w stanie się teraz ruszać, głównie rękoma, schylać się, wykręcać, głęboko oddychać, bo boli bardziej. Wczoraj strasznie mi *strzykało* gdzieś kolo mostka, tak jak czasem palce *strzykają*. Nie wiem co robić. Jeszcze drętwienie da się przeżyć, ale ból w klatce piersiowej dziś rano był nie do zniesienia. Teraz ciut lepiej, ale dalej z trudem się ruszam. Nie wiem co w takiej sytuacji robić? Brać leki przeciwbólowe??? W wakacje brałam np magnez forte, czasem 2 razy dziennie, a mimo to miałam nasilone objawy wyżej podane. W październiku oprócz magnezu forte brałam potas i też mimo to objawy się nie zmniejszyły. Byłam u lekarza, zlecił wykonanie badania na magnez, potas i tsh. Wyniki to: sód w surowicy: 141 mmol/l (135-150) potas w surowicy: 4,4 mmol/l (3,5-5,4) magnez w surowicy: 1,87 mEq/l (1,3-2,5) TSH 3gen.: 4,42mIU/L (0,25-4,20) Z tymi wynikami poszłam do neurologa. Odpukanie prawidłowe. Przeprowadził ze mną rozmowę. Niezbyt miłą. Stwierdził że mam psychonerwicę narządową i tężyczkę na podstawie tylko tego co mówiłam. Szczególnie tych faktów: - objawy wymienione wyżej, - studiuję na 2 kierunkach (na jednym mam obronę w lutym 2009), - z powodu wady wrodzonej układu pokarmowego mam z nim problemy od kilku lat (zaburzenia czynnościowe, choroby refluksowe - od początku tego wszystkiego jestem ciągle na lekach zmniejszających wydzielanie soku żołądkowego), - bólu brzucha i bólu głowy, który akurat wtedy miałam, - aktualnie bardzo małostresowego życia. Zadał jeszcze podchwytliwe pytanie czy podjadam czekoladę… Podjadam, ale tylko jak okres mam(zwłaszcza gorzką czekoladę, która jest wtedy nadzwyczaj słodka), bo tak to słodycze są dla mnie za słodkie i zamulające. Kiedyś miałam problemy z tłumionymi gniewami, nerwami i wogóle, ale już od dość dłuższego czasu uważam się za naprawdę szczęśliwą osobę, nie stresuję się obroną którą mam za 3 miesiące, ani drugim kierunkiem, ani chorobą układu pokarmowego - nauczyłam się z tym żyć i wiem jak z tym radzić, aby było w miarę dobrze). Ludzie uważają mnie za bardzo wesołą uśmiechniętą osobę, która w razie komplikacji życiowych powariuje góra kilka godzin, siądzie i zacznie racjonalnie myśleć i szukać szybkiego rozwiązania, co na ogół zdaje egzamin i na dłuższą metę nie ma żadnego stresu. Do tego przez te kilka lat badań układu pokarmowego żaden lekarz nie stwierdził mi nerwicy żołądka ani jelit. Każdy stawiał taką samą diagnozę na podstawie badań jakie wykonał i zawsze wynikała ona z mojej wady wrodzonej i ewentualnych tego konsekwencji była trafna. Kiedyś jak byłam bardzo nerwową osobą chodziłam do kilku psychologów i każdy stwierdzał to samo: wszystko ze mną jest w porządku i nie widzi żadnych objaw jakiejkolwiek nerwicy, lęków, jedynie małą odporność na stres. Do tego ten neurolog zalecił mi kolejną dawkę magnezu, który i tak niezbyt co pomaga, i ewentualnie jakiś lek na nerwicę, lęki. Jeśli jednak chcę ten lek pobrać to muszę iść do lekarza rodzinnego by mi go przepisał, bo ten niełaskaw był wypisać receptę. Dodam też że kilka razy byłam na lekach od nerwic i zawsze się po nich źle czułam i szybko kazano mi je odstawiać – wtedy to układ pokarmowy mi wariował. We wtorek dopiero idę do lekarza rodzinnego, żeby też do endokrynologa dał skierowanie. No i właśnie mam pytanie: CO WŁAŚCIWIE MAM ROBIĆ ORAZ GDZIE I JAKĄ POMOC SZUKAĆ??? Jakie jeszcze badania najlepiej zrobić? Do kogo iść z tym wszystkim? Co robić jak drętwieją mi mięśnie i strasznie klata boli (bo tak naprawdę to wszystko coraz bardziej mi się nasila)?? Będę wdzięczna za jakąkolwiek radę :) Zachorowalność na udar mózgu wzrasta gwałtownie wraz z wiekiem. Chorobę tę uważa się za stan bezpośredniego zagrożenia i przyczyny udaru mózguPrzyczyną udaru mózgu są zaburzenia krążenia w mózgu. W większości przypadków udar wywołany jest niedokrwieniem - zamknięciem naczynia doprowadzającego krew do przyczyn udaru zalicza się nadciśnienie tętnicze, niektóre choroby serca (głównie migotanie przedsionków), otyłość, małą aktywność fizyczną, cukrzycę, nadużywanie alkoholu, palenie i powikłaniaDo najczęstszych objawów udaru mózgu należą: jednostronne osłabienie albo drętwienie kończyn, zaburzenia w rozumieniu mowy lub niemożność wypowiadania słów, zaburzenia widzenia. Mogą też wystąpić nagłe, bardzo silne zawroty głowy, często połączone z zaburzeniami połykania, zaburzeniami mówienia lub osłabieniem udaru mózgu może być również nagły, bardzo silny ból głowy. Do najczęstszych powikłać udaru należą przykurcze mięśniowe i i leczenieOsobę z podejrzeniem udaru należy jak najszybciej przewieźć do szpitala. Lekarz przeprowadza dokładne badanie neurologiczne, analizę krwi, tomografię udaru zależy od jego rodzaju i umiejscowienia. Nie ma żadnego leku niwelującego uszkodzenie mózgu powstałe w wyniku niedokrwienia lub wylewu krwi, jednak właściwe postępowanie ogólnomedyczne przynosi rezultaty, zmniejszając również inwalidztwo pomóc sobie samodzielnie?Chory może doświadczyć tzw. przemijających ataków niedokrwiennych mózgu. Występują wówczas objawy takie jak w udarze mózgu, ale trwają one od kilku minut do kilku godzin, po czym całkowicie nikną. Jeżeli wtedy rozpocznie się prawidłowe leczenie, można uniknąć zmniejszenie ryzyka udaru ogromny wpływ ma uregulowanie nadciśnienia. Należy również unikać tytoniu i alkoholu, prowadzić aktywny tryb życia i stosować zdrową dietę. 10 sposobów na rzucenie palenia! Jak zerwać z uzależnieniem ... Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Czytanie lektora: Istnieją dwa rodzaje udarów - niedokrwienny oraz krwotoczny - wylew. Do udaru niedokrwiennego może dojść, jeśli nastąpi niedotlenienie pewnej części mózgu z powodu zamknięcia naczynia krwionośnego. Wylew z kolei oznacza pęknięcie naczynia w mózgu. Przyczyną może być wysokie nadciśnienie tętnicze lub tętniak naczynia krwionośnego. Gdy wylew jest rozległy, wymaga wtedy leczenia operacyjnego. Jeśli jest niewielki, tzn. krew znajduje się w niewielkiej części mózgu, operacja zazwyczaj nie jest potrzebna, a krew po jakimś czasie wchłania się samoistnie. Udar niedokrwienny i udar krwotoczny powodują, że giną komórki mózgowe w miejscu, gdzie doszło do niedokrwienia lub krwotoku (wylewu). Często udar niedokrwienny poprzedzają zawroty głowy oraz ból. Przeważnie towarzyszy im przejściowy niedowład rąk lub nóg, trudności w mówieniu. Jeżeli zakrzep utworzył się w naczyniu mózgowym zmienionym przez miażdżycę, objawy udaru niedokrwiennego mogą narastać szybko lub stopniowo w ciągu kilku godzin, a nawet dni. Jeśli zaś udar został spowodowany przez zator, gdy oderwany skrzep niesiony z prądem krwi zaczopował tętnicę mózgową, wówczas wstępnych objawów prawie nie ma. Udar mózgu wykrywany jest na podstawie badania neurologicznego, badania obrazowego głowy oraz na podstawie objawów klinicznych. Od tego, czy udar jest krwotoczny, czy niedokrwienny zależy, jak będzie przebiegało dalsze leczenie. Jeżeli tomografia komputerowa wykryła niedokrwienny udar mózgu, pacjent może zostać poddany leczeniu trombolitycznemu. Leki, które otrzymuje chory mają rozpuścić powstały krzep i przywrócić krążenie krwi w tętnicach mózgowych. Wylew jest poprzedzany silnym, piorunującym bólem głowy, wymiotami i drgawkami. Ponad połowa chorych traci przytomność. W większości takich udarów dochodzi do obrzęku mózgu. Może dojść do zatrzymania krążenia. Ponieważ w mózgu znajdują się ośrodki kierujące układem ruchu oraz mowy, uszkodzenie któregoś z tych ośrodków może spowodować niedowład czy paraliż rąk, nóg albo kłopoty z wypowiadaniem słów. Jeżeli udar dotknął prawej półkuli, zaburzenia ruchu czy czucia pojawiają się po lewej stronie ciała i na odwrót. Pojawiają się zaniki pamięci. Powrót do zdrowia po wylewie trwa bardzo długo i jest zazwyczaj bardzo trudny. Diagnostyka jest identyczna jak w przypadku udaru niedokrwiennego. Na podstawie samego obrazu klinicznego specjalista nie jest w stanie stwierdzić, z którym rodzajem udaru ma do czynienia, dlatego niezbędne jest wykonanie badań dodatkowych. Podstawowymi narzędziami diagnostycznymi są badania neuroobrazowe np. tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, które uwidaczniają wynaczynioną do mózgu krew. Rehabilitacja pacjenta powinna być rozpoczęta możliwie jak najszybciej. Na początku w szpitalu, potem zaś pod opieką domowników i osób zajmujących się profesjonalnie rehabilitacją. Cała rehabilitacja jest bardzo długa i męcząca. W takim przypadku najlepiej jest poddać się leczeniu przez wykwalifikowanego rehabilitanta, który wprowadzi do leczenia tzw. rehabilitację poudarową, neurologiczną (prądy interferencyjne – Nemecka lub INTERDYN - prądy średniej częstotliwości, które działają przeciwbólowo, stymulująco i tonizująco, a także regulują zaburzenia układu nerwowego). neurolog neurochirurgia wewnatrznaczyniowa neuroradiologia zabiegowa neurochirurg rehabilitacja tomografia komputerowa Tagi: udar, wylew, udar niedokrwienny POWRÓT *Wszystkie artykuły medyczne prezentowane na stronie są zgodne z wiedzą medyczną, ale żaden nie może być traktowany jako diagnoza lekarska, lecz wyłącznie jako materiał edukacyjny. W przypadku zaobserwowania u siebie niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem. Czy artykuł był pomocny? Prosimy o ocenę. Zawał i udar mózgu to dwie groźne choroby, które mogą doprowadzić do ciężkiego kalectwa, nawet śmierci. Pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego – jedna dotyczy serca i układu krążenia, zaś druga – mózgu i tkanki nerwowej. Jednak poza tym, że obie w sposób dramatyczny mogą pogorszyć jakość życia, mają jeszcze jedną wspólną cechę – są na ogół spowodowane przez te same czynniki. Zawał serca jest to martwica mięśnia sercowego spowodowana niedokrwieniem. Powstaje zwykle na tle choroby niedokrwiennej serca, której rozwój jest przyczyną zwężenia jednej z tętnic wieńcowych – naczyń, które zaopatrują mięsień sercowy w tlen. Najczęściej następuje to na skutek zakrzepu na pękniętej blaszce miażdżycowej, który zamyka naczynie wieńcowe. Do czynników ryzyka choroby wieńcowej i zawału serca należą: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, palenie papierosów, brak ruchu, stres. Zobacz film: "Uwarunkowania genetyczne chorób serca" Zawał serca w wielu przypadkach doprowadza do śmierci lub do znacznego ograniczenia aktywności w życiu codziennym. Udar mózgu to nagłe wystąpienie objawów uszkodzenia mózgu powstałego w wyniku zaburzeń krążenia mózgowego. Może przebiegać z utratą świadomości lub bez niej. Podłoże schorzenia stanowi niedokrwienie tkanki mózgowej wskutek zakrzepu lub zatoru tętnic mózgowych (jest to udar niedokrwienny – 80% przypadków) lub krwotok mózgowy (udar krwotoczny – około 20%). Udar niedokrwienny można nazwać zawałem mózgu, gdyż wskutek braku dopływu krwi do tkanki nerwowej dochodzi do jej martwicy. spis treści 1. Objawy udaru mózgu 2. Miażdżyca 1. Objawy udaru mózgu Mogą być bardzo różne, np.: porażenie lub niedowład (osłabienie) jednej kończyny albo całej połowy ciała, porażenie mięśni twarzy, zaburzenia czucia w połowie ciała, nagłe zaniewidzenie na jedno oko, zaburzenia zachowania, zaburzenia mowy i rozumienia słów. Przy odpowiednim leczeniu objawy te mogą się wycofać, przynajmniej częściowo. Czasami jednak pozostają już do końca życia. Nierzadko skutkiem udaru jest trwałe kalectwo lub nawet śmierć. Ważne jest jak najszybsze przewiezienie chorego do szpitala na oddział neurologiczny – najlepiej w ciągu 3 godzin od wystąpienia objawów. Niestety, rzadko jest to możliwe. Najczęstszymi przyczynami tego schorzenia są miażdżyca, a także nadciśnienie tętnicze i zatory pochodzenia sercowego (np. przy migotaniu przedsionków). Czynnikami ryzyka udaru są stany sprzyjające rozwojowi miażdżycy, a więc te same, które przyczyniają się do choroby wieńcowej i zawału serca! 2. Miażdżyca Współczesny stan wiedzy medycznej uznaje miażdżycę za przewlekły stan zapalny zajmujący przede wszystkim średnie i duże tętnice. Proces ten rozpoczyna się już w młodym wieku (nawet w dzieciństwie), jednak pierwsze objawy miażdżycy jego rozwoju pojawiają się zwykle dopiero około 50. roku życia. U osób z czynnikami ryzyka (genetyczne i środowiskowe – np. palenie tytoniu, bogatotłuszczowa dieta, brak ruchu) mogą wystąpić dużo wcześniej. Proces miażdżycowy rozpoczyna się uszkodzeniem śródbłonka naczyń krwionośnych, czyli komórek, które je wyściełają. Przyczyniają się do tego turbulentny (zaburzony) przepływ krwi w nadciśnieniu tętniczym, toksyczne składniki dymu papierosowego, wolne rodniki tlenowe, utlenione cząsteczki LDL (tzw. zły cholesterol), glikowane proteiny obecne w krwi cukrzyków. Uszkodzenie nabłonka prowadzi do agregacji płytek krwi i nacieku ściany naczynia przez leukocyty oraz makrofagi, które obładowane lipidami z czasem stają się komórkami piankowatymi, a także do namnażania się komórek mięśniowych tworzących ścianę naczynia. Powstaje blaszka miażdżycowa, która zwęża światło naczynia krwionośnego. Jeśli jest ona stabilna, nie powoduje na razie większych kłopotów. Jednak największe niebezpieczeństwo stanowi pęknięcie blaszki miażdżycowej, kiedy stanie się ona niestabilna pod wpływem toczącego się w niej procesu zapalnego i wydzielanych przez leukocyty białek zapalnych. Doprowadza to do powstania zakrzepu, który może zaczopować tętnice i przerwać strumień krwi płynący do narządu. Bez względu na to, jaka to będzie tkanka – nerwowa czy mięśniowa serca – skutek będzie podobny: martwica i utrata funkcji. Różnica polega na wrażliwości różnych komórek na niedokrwienie – neurony umierają szybciej niż komórki mięśni. Zarówno udar, jak i zawał serca mogą jednak prowadzić do śmierci lub trwałego kalectwa. Obie choroby manifestują się w zupełnie inny sposób, jednak do ich rozwoju przyczyniają się takie same czynniki. Jeśli chcemy uniknąć zarówno udaru, jak i zawału, warto już dziś zadbać o swoje zdrowie: Wykonać badania krwi na poziom cholesterolu i cukru. Kontrolować ciśnienie tętnicze. Rzucić palenie papierosów. Schudnąć, aby BMI było mniejsze niż 25. Więcej się ruszać – codziennie! Mniej się denerwować. Nie przesadzać z piciem alkoholu. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Lek. Karolina Kropiewnicka-Buczek Lekarz, autorka wielu publikacji naukowych.

co gorsze udar czy wylew